De developer mindset

Van de week had ik een gesprek met een collega over het overnemen van nieuwe of bestaande functies in een applicatie. Ik stelde de vragen die ik na ruim twintig jaar in development bijna automatisch stel: waarom wil je dit? En is dit de plek waar je die functie wilt hebben?

Terwijl ik ze stelde, dacht ik opeens: een deel van de afweging achter die vragen is aan het veranderen.

Eerst goed nadenken, dan bouwen

Als je lang websites en applicaties hebt gebouwd, slijten er bepaalde denkpatronen in. Je hoort een vraag en begint in je hoofd al aan de oplossing. Wat raakt dit? Hoeveel werk is het? En wat gebeurt er als we halverwege toch iets anders willen?

Mijn vragen kwamen vaak vanuit dat perspectief. Als we dit gaan doen, kost dat tijd en geld. Dus wil ik vooraf goed begrijpen waarom we het doen en welke route we kiezen. En als we eenmaal onderweg zijn, wijk ik daar liever niet te veel van af. Want dan heb je het weer over tijd en geld, maar ook over planning en verwachtingen.

Dat is een manier van denken die ik jarenlang heb gebruikt. Alleen merkte ik in dat gesprek dat ik die afweging nog steeds bijna vanzelf maakte, terwijl iets uitproberen met AI veel minder werk kan zijn dan ik gewend was.

Wat als je het gewoon even probeert?

Een afgebakende functie kan met AI binnen twintig minuten in een website of platform zitten. En als het toch niet werkt zoals je had bedacht, kan die er soms binnen een paar minuten weer uit. Dat hangt natuurlijk af van de functie en van wat er verder aan vastzit. Maar voor iets kleins verandert het wel de afweging: hoeveel moeten we vooraf bespreken als we het ook vrij snel kunnen proberen?

De vraag waarom je iets wilt, blijft voor mij relevant. Alleen hoeft het antwoord misschien minder vaak helemaal vast te staan voordat je begint. Soms begrijp je pas wat een functie toevoegt als je hem daadwerkelijk kunt gebruiken.

Ik sprak die gedachte tijdens het gesprek ook hardop uit. Ik zat nog te redeneren vanuit de kosten van het bouwen, terwijl juist die kosten bij zo’n experiment een stuk lager kunnen liggen.

Software als wegwerpartikel

Software voelt daarmee voor mij bijna als een wegwerpartikel. Er kan minder tijd en geld nodig zijn om iets te maken, waardoor je het ook makkelijker weer loslaat.

Dat zegt weinig over de waarde die het tijdens het gebruik oplevert. Een plastic bekertje is ook niet ingewikkeld of duur om te produceren, maar je kunt er wel uit drinken. En anders droog je uit. Hoop waarde dus :D

Bij software vind ik vooral dat loslaten interessant. Als iets veel werk heeft gekost, wil je vooraf zeker weten dat het nodig is. En als het er eenmaal staat, haal je het misschien minder makkelijk weg. Wanneer de investering kleiner wordt, ontstaat er voor mij meer ruimte om te zeggen: laten we kijken of dit werkt.

Je moet nog steeds beoordelen of een functie goed werkt en wat een wijziging met de rest van de applicatie doet. Maar ik hoef niet ieder klein experiment te behandelen alsof we daarmee meteen voor maanden een route vastleggen.

Mijn eigen denkpatroon bijstellen

Dat was eigenlijk mijn inzicht tijdens dat gesprek. Ik zie hoe snel je met AI iets kunt maken, maar mijn eerste reactie komt soms nog uit de manier waarop ik jarenlang heb gewerkt. Ik vermoed dat meer mensen uit de developmentwereld dat herkennen.

En dat is trouwens het leuke aan Social Media Hulp. Ik heb het developmentstuk dus niet helemaal achter me gelaten. Daardoor merk ik ook in de praktijk welke gewoontes nog helpen en welke ik opnieuw mag bekijken.

Benieuwd hoe jij dit ervaart!