Het begin van mijn Volvo V70R-project

Een Volvo V70R was altijd al mijn droomauto. Toen ik eindelijk het juiste exemplaar dacht te hebben gevonden, begon het avontuur alleen iets eerder dan gepland: met een stilgevallen auto op de snelweg.

Volvo loopt eigenlijk als een rode draad door mijn hele autoleven. Ik heb een 460 gehad, een 850 T5 met de 2,0-liter motor en daarna meerdere V70’s. Met een handgeschakelde V70 D5 uit ongeveer 2005 reed ik ruim vier ton. Daarna volgde een V70 D5 uit het laatste modeljaar van de P2-generatie: een uitvoering met zestrapsautomaat, standkachel en vrijwel alle luxe die destijds leverbaar was. Ook die auto bracht het tot ongeveer 450.000 kilometer.

Ik kende de V70 dus goed. Maar de uitvoering die altijd in mijn hoofd bleef zitten, was de V70R.

Op zoek naar de juiste R

Ik heb lang gezocht naar de juiste auto voor het juiste bedrag. Dat betekende veel advertenties bekijken, proefritten maken en exemplaren inspecteren die uiteindelijk toch niet zo goed bleken te zijn als ik hoopte. Achteraf weet ik niet eens of de auto die ik uiteindelijk kocht werkelijk veel beter was dan alle andere kandidaten. Dat hoort misschien ook bij het kopen van een oudere performance-auto: aan de buitenkant zie je nooit het hele verhaal.

Uiteindelijk kwam ik weer terecht bij ECH Autos in Hoogeveen, de garage waar ik tot dan toe vrijwel al mijn Volvo’s had gekocht. Zij hadden een V70R staan die aan mijn wensen voldeed. Minstens zo belangrijk was het vertrouwen dat eventuele problemen na de aankoop netjes zouden worden opgelost.

Dat vertrouwen bleek al snel nodig te zijn.

Eerst de zichtbare punten aanpakken

Voordat ik de auto meenam, liet ik een paar dingen aanpakken. De velgen werden opnieuw gespoten in een matte, titanium-grijze kleur. Niet hoogglans, maar een matte tint die goed bij de auto past.

Bij de bovenkant van de achterportieren zat bovendien wat roest. Dat was nieuw voor mij: bij mijn eerdere V70’s had ik nooit met roest te maken gehad. Bij sommige exemplaren uit deze generatie schijnt het op die plek echter vaker voor te komen. Ook dat werd bijgewerkt.

Daarnaast werd de distributieriem vervangen. Door het spuitwerk en het onderhoud duurde het even voordat de auto klaar was, maar uiteindelijk kwam het moment waarop ik mijn V70R kon ophalen.

Gestrand op de eerste rit

Heel lang duurde dat eerste zorgeloze ritje niet. Op de snelweg hield de auto ermee op en stond ik stil. De V70R werd opgehaald en teruggebracht naar de garage om uit te zoeken wat er aan de hand was.

Daar deden ze benzine in de tank. Vervolgens startte de auto weer alsof er niets aan de hand was.

Dat was vreemd, want volgens de brandstofmeter had ik nog benzine. Samen met de monteur ben ik verder gaan zoeken. De V70R heeft vanwege de vierwielaandrijving een zadeltank: de brandstoftank bestaat uit twee delen die aan weerszijden van de aandrijflijn liggen. Het probleem bleek in de tank te zitten. De brandstof werd niet goed van de ene kant naar de andere overgebracht en ook de niveaumeting klopte niet.

Waarschijnlijk was er ooit een gebruikte brandstofpomp gemonteerd. De armpjes van de vlotters, die met contactjes over de niveausensoren lopen, leken ergens achter te zijn blijven haken. Daardoor gaf de auto een brandstofniveau aan dat niet overeenkwam met de hoeveelheid benzine die nog beschikbaar was voor de motor.

Nadat we dat hadden hersteld, werkte de brandstofmeter weer goed. De eerste maanden daarna reed ik probleemloos met de auto.

Meteen de kern van het project

Achteraf was die eerste storing een vrij passende kennismaking met dit project. De auto viel stil, de aanwijzing op het dashboard bleek niet te kloppen en de oplossing zat op een plek die je van buitenaf niet kon zien. Eerst begrijpen wat er werkelijk gebeurt, dan pas onderdelen vervangen: dat is precies het soort uitzoekwerk dat ik leuk vind.

Sindsdien heb ik nog veel meer aan de V70R gedaan. Soms omdat ik het leuk vind om eraan te werken, soms omdat het echt nodig was. Vaak liepen die twee redenen moeiteloos door elkaar.

Bij ieder onderdeel probeer ik dezelfde afweging te maken. Welke oplossingen zijn er? Wat is aantoonbaar goed? Waar betaal je voor kwaliteit en waar vooral voor een merknaam? Ik wil de auto zo goed mogelijk maken met een zo laag mogelijk budget, zonder op de belangrijke punten te veel kwaliteit in te leveren.

Dat betekent niet automatisch dat ik steeds voor het goedkoopste onderdeel kies. Het betekent vooral dat ik wil begrijpen wat ik koop en waarom. Soms is een duurder onderdeel de verstandige keuze. Soms blijkt een betaalbaar alternatief net zo goed bij het doel te passen. En soms kom je pas tijdens het sleutelen tegen wat een vorige eigenaar ooit heeft bedacht.

Deze aankoop was het begin van mijn Volvo V70R-project. Niet van één grote restauratie met een vast eindpunt, maar van een lange reeks reparaties, verbeteringen en ontdekkingen. In de volgende verhalen leg ik die stappen vast: wat er misging, hoe ik naar een oplossing zocht en welke keuzes achteraf wel of juist niet de moeite waard bleken.